Hagiografia
Żywoty świętych, hagiografia (hagios = święty, graphein = pisać) - dział piśmiennictwa religijnego zapoczątkowany w starożytności (za czasów pierwszych chrześcijan, prawdopodobnie w Rzymie), który obejmuje żywoty świętych, legendy z nimi związane oraz opisy cudów. Hagiografia składa się z trzech części:
- opisu życia świętego (vitae)
- męczeństwa (passio)
- cudów (miracula)
Często opis postaci świętego poprzedzony jest inwokacją do Mesjasza z prośbą o natchnienie, łaskę i oczyszczenie z grzechów. W tym początkowym fragmencie dzieła autor potwierdza swoją wiarygodność oraz zachęca czytelników do lektury swojego utworu.
Dla tego gatunku charakterystyczne jest też słownictwo wartościujące, pokazujące w jak najlepszym świetle głównego bohatera – nie ma tu mowy o obiektywizmie. Celem hagiografii jest nakłonienie człowieka, do wzorowania się świętym. Jedną z najsławniejszych hagiografii jest Legenda o św. Aleksym.
W przenośni, hagiografia czy dzieło hagiograficzne to także biografia lub książka, która idealizuje opisywane wydarzenia lub postacie.
[edytuj] Zobacz też
